Fragment uit:
De klas is de wereld

Erik Vos, Praxis Bulletin januari 2003.

Op een ochtend word ik wakker in een hotelkamer in Glasgow. Tenminste, ik denk dat het in Glasgow is. Want dat was de naam van het vliegveld op mijn ticket. Ik ontmoette vriendelijke mensen op het vliegveld en we reden naar een stad. We waren zo druk aan het praten dat ik niet op de route lette. Ik zag donkere huizen en straten die glansden door de regen. Ze namen me mee naar een kroeg en we werden heel vrolijk. Daarna brachten ze me naar dit hotel. In ben er nu vrij zeker van dat het in Glasgow staat. Oost, west of in het centrum? Ik heb geen idee. Ik weet niet eens hoe de besneeuwde straat heet waar ik op neerkijk. Maar ik heb een anker in de tijd: om negen uur staat Ian voor het hotel. Hij brengt me naar het huis van Steve, buiten de stad, naast een rivier vol zalm. Dat is een mooi perspectief. Als het vooruitzicht aantrekkelijk is, kun je je moeilijk verloren voelen. Ok, ik neem een douche.

Normaal gesproken is naar je werk gaan een routine. Je denkt er niet over na. Maar nu is er een plan. Moet de cassetterecorder controleren, de cadeautjes pakken, nog een keer naar het Britse voltage kijken en de goede kleren aandoen, …

Verder lezen? Download het artikel in PDF-formaat.